Midden jaren tachtig ontstaat Christ in Concrete. Een jonge band met een geluid dat schuurt én blijft hangen: ruw, melodieus en onmiskenbaar eigen. In 1986 volgt de doorbraak met winst van de Kleine Prijs van Sneek. Ze delen het Sneekwave-festival met The Fall en The Ramones. Dat zegt genoeg over de tijdgeest én het vertrouwen dat Christ in Concrete toen al genoot.
De muziek laveert tussen gruizige fuzz en melancholische melodieën, met een onderhuidse spanning die nooit helemaal oplost en tegelijkertijd ontwapenend melodieus blijft. Invloeden van The Jesus and Mary Chain en Hüsker Dü zijn hoorbaar, maar worden niet gekopieerd: Christ in Concrete giet ze in een Noord-Nederlandse mal. Dat hoor je terug op het compromisloze debuut Future Men (1986) en het felle, niets verbloemende live-album The Raven (1987).
In die jaren groeit de band uit tot een van de boegbeelden van de zogeheten ‘Friese Bries’: een los verband van jonge, luid spelende gitaarbands die de noordelijke muziekscene wakker schudden. Christ in Concrete onderscheidt zich met een gelaagd gitaargeluid, diepe ondertonen en melodieën die tegelijk dreigend en verrassend toegankelijk zijn. Intensiteit is het sleutelwoord, zonder ooit de popkant volledig los te laten. De band speelt in het hele land. Hoogtepunten zijn de shows op Noorderslag en in Paradiso, 1987. Ze werden Popkrantgroep van de week bij de VARA en ze maken een clip voor het VPRO televisieprogramma Jonge Helden.
In de jaren negentig dooft het vuur langzaam. De leden slaan hun eigen wegen in: Frontman Jan Kuipers gaat solo, bassist Pyter Kuipers duikt op bij The Serenes en drummer Peter Pot verruilt het drumstel voor de trekharmonica. Christ in Concrete heft zichzelf nooit op, maar verdwijnt geruisloos uit beeld.
Veertig jaar na het begin meldt de band zich onverwacht maar overtuigend terug met een nieuw album, Walhalla. Daarbij versterkt door de krachtige gitaarsound van Nomads Radio frontman Jesse Pot. Op deze plaat laat Christ In Concrete horen dat de band weet waar ze vandaan komt. Ouder, doorleefder, meer gepolijst, maar nog altijd trouw aan dat eigenzinnige geluid dat Christ in Concrete midden jaren tachtig landelijke bekendheid bezorgde. Het album is een herontdekking én een bevestiging: deze band is nooit verdwenen, alleen even uit beeld geweest.
